اعترافات یک هموفوب

یه روزی 17 می روز مبارزه با من بود.. خب منم یک هموفوب بودم….. این واقعیت داره من هم مدتها با خودم روراست نبودم. مسخرشون (مسخرمون) کردم… گفتم بیمارن (بیماریم)… به خودم فکر نمیکردم… میترسیدم… همیشه این که باید همرنگ جامعه باشم تو اولویت بود… وقتی ازشون (ازمون) حرف میزدن دلم میلرزید از هیجان… دوست داشتم و نداشتم… ازشون (ازمون) نفرت داشتم چون میگفتن پست ان.. نمیدونستم بودن یا نه چون اصلا ندیده بودمشون.. خودمو نگاه میکردم آدم پست و شریری نبودم پس با اونها فرق داشتم… من مذهبی بودم.. روزه میگرفتم.. دعا میکردم.. آیین دین رو میدونستم… من از اونها نبودم…. با این حال دعا میکردم که بتونم به اون! نزدیک بشم… استدلالم چی بود؟… بخاطر اینکه دوست باشیم نه اینکه عاشقش باشم… من عاشق یه پسر نمیدشم هیچوقت… اینو به خودم تذکر میدادم…. تذکر گ ی آدم ناراحت و منحرفی ه…

یه پسر گ ی تو محلمون بود.. باهوش و ورزشکار.. و جذاب.. چقدر تاسف بهش بدهکارم بخاطر افکارم و رفتارم.. هر وقت موقع تمرینهاش به باشگاه میرفتم… همرنگ جماعت یه هموفوب واقعی بودم… همه چیزش چندش آور بود.. بدن ورزیدش زشت بود.. دستاش مثل اورانگوتان بلند بود (بیچاره بسکتبالیست بود)… موهای مجعدش به نظرمون مثل پشم گوسفند بود… همیشه میگفتیم که درحال عرضه کردن خودشه..با حرکاتش.. تو خیابان که میدیدمش راهمو کج میکردم… هر وقت تو کلیسا میدیدمش منفجر میشدم با خودم فکر میکردم حق ورود به همچین جایی رو نداره…. شرم آوره میدونم.. ولی هیچوقت فکر نمیکردم که چرا بیش از حد یه تنفر ساده بهش فکر میکنم… خوابش رو حتی میدیدم.. از تنفر زیاد بود که زود میرفتم باشگاه تا تمرینش رو ببینم؟!… حالا میدونم که دوستش داشتم.. ولی اون موقع نفرت خودساخته ام فرصت دوست داشتن نمیداد… و البته بهش حسادت هم میکردم… اونم زیاد… اون یه گ ی آزاد بود من یه مجهول الج نس… اون دوست پسر داشت ولی من تنها بودم…. وقتی فهمیدم دوست پسر داره نفرتم بیشتر شد.. هم اینکه انگار از دستش داده بودم (با اینکه هیچوقت سهمی ازش نداشتم) هم از زندگی دلخواهی که داشت حالا من یا هر کس دیگه ای ازش متنفر باشه چه خیالی بود.

با وجود نفرتم دنبال سایتها یا وبلاگهای گ ی ها میگشتم… میخوندم… از بودن تو اون دنیا لذت میبردم ولی یه دفعه یاد رذالتشون (رذالتمون) می افتادم و میبستمشون.. دعا میکردم.. طلب بخشش میکردم.. توبه! میکردم که دیگه به اونجاها سر نمیزنم….. ولی هر بار یه بهونه بود برای شکستن توبه.. کم کم ظرفیت و تحملم رو بالا بردم وبا تعصب کمتری اطلاعاتم رو بیشتر کردم.. و دیگه همرنگ شدن با اکثریت افتخار نبود که هیچ ناراحت کننده هم بود… حالا میفهمیدم که اون با وجود روحیه شادش چقدر عذاب کشیده چون مسلما خودش هم از حرفها خبر داشت.. و همه این حرفها و تحقیرها درمورد من هم بود.

دیگه بهش حسادت نمیکردم.

هموفوبیا میتونه از عقده ها و کمبودها باشه.. از موقعیتی که یه گ ی آشکار میتونه داشته باشه و یه همج نسگرای دیگه از ترس از ضعف یا کم آگاهی از اون موقعیت محروم باشه… فقط پشت پرده بودن هم کافی هست برای بوجود اومدن این نفرت.

ولی باید چی کار کرد؟… البته کار نیست… کارهاست که باید انجام داد.. و در وحله اول خودمون هستیم که تا خودمون رو اونطور که هستیم دوست نداشته باشیم برای دیگران کاری نمیتونیم انجام بدیم.. و بعد باید به خودمون فرصت شناختن دیگران رو هر چند متفاوت و غیرقابل درک رو بدیم و به دیگران فرصت شناخته شدن…. تحمل کردن دیگران رو تمرین کنیم… فقط از کم آگاهی نیست که دچار پیش قضاوتی میشیم… تعصبات خشک امکان دوست داشتن رو از آدم میگیره هر چند که اعتقاداتت برپایه محبت باشه.. من هنوزم همون آدمم با همون اعتقادات و با همون شدت باور… ولی عقایدم رو دوباره ساختم و کنارش خیلی چیزای دیگه گذاشتم… حالا میتونم با اطمینان بگم که حتی از هموفوبها متنفر نیستم… چون اصلا قرار نیست که موضوع دشمنی عوض شه.. باید دشمنی از بین بره…. چه همج نسگرا ستیز چه هموفوب ستیز…. نفرت.. نفرت  ه…. به هر شکلش. بجای اون کمک کنیم تا دیگران هم بتونن ماها رو بشناسن.. ترس ما از اونها هم به این گمراهی و دشمنی دامن میزنه.. وقتشه کم کم بیام بیرون و حداقل اینجا تو این دنیای مجازی سعی کنیم با دشمنامون ارتباط برقرار کنیم و اونها رو متوجه بیماریشون بکنیم.

.

.

پ.ن: چقدر پرچونگی کردم…. این که از یک همج نسخواه بود.. امیدوارم اعترافات یک استریت رو بخونیم.

پ.ن2: از بابت الفاظ بد بکاررفته عذرخواهی میکنم.